تصاویری از سرمای اسفند را باترکیب زیبای سه رنگ سیاه و سفیدو آبی ببینید

با تشکر از مطلبی که دوست خوبم آقای علیرضا گوهری دروبلاگ قزل کوه گذاشته بودند بهانه ای یافتم تا چند خطی در مورد کسی بنویسم که هرچند برخوردهایمان خیلی کم بوده ولی همیشه احساس می کنم که خیلی وقت است که می شناسمش

اولین باری که او را دیدم خوب یادم هست که اردوی انتخابی تیم مربیان کشور بود جهت صعود به قله لنین که در همدان برگزار می شد ایشان مربی کلاس بود و با همسرش به همدان آمده بودند فرصتی یافتم که در آنروز با ایشان آشنا شده و از نزدیک آن همه شور و ادب و اشتیاق را در گفتار وی درک نمایم . بسیار با اخلاق ،کم حرف ،آگاه ، پرتوان و انرژیک بود بار بعدی که موفق شدم با وی دیداری صمیمانه تر داشته باشم در روز هایی بود که به همراه تیم مستقل هیمالیا نوردی استان همدان عازم قله موستاق آتا در کشور چین شده بودیم در محل بیس کمپ بود که وی را که به همراه 3 نفر دیگر از ایران آمده بودند دیدیم و با او زمان بیشتری را به بحث و گفتگو پرداختیم هیچگاه یادم نمیرود مسیر بیسکمپ به کمپ دوم را که در ارتفاع 6200 متری قرار داشت در مدت کوتاهی رفته بود و به دلیل وخامت هوا ناچار شده بود علی رغم میل همنوردانش به پایین برگردد وقتی اورا در مرحله ورود به بیس کمپ دیدم که داشت از کمپ دوم به صورتی یکسره باز می گشت . مسیر خیلی زیادی را برگشته بود اما هنوز خندان و پر توان سلاممان را جواب داد و دعوت ما را برای صرف عصرانه پذیرفت و به چادرمان آمد و همکلاممان شد از تجربیات ارزنده اش در مسیر کمپ یک و دو گفت و راهنمایی کرد یادم هست که وقت رفتن به خاطر اینکه دیگران را در مشقت تعارفات و خداحافظی نیندازد به آهستگی از کنارم برخاست و گفت که بعدا به جای من از همه خداحافظی کن نمی خواهم مزاحمشان شوم  و رفت .

آن روز ها گذشت و دیگر کمتر اورا می دیدم ولی همیشه به او ارادت فراوان داشتم همیشه هیبت چالاکش را پشت اتومبیل سیمرغش خوب به یاد دارم و آرزومند سلامتی اش. ولی افسوس که دست ظالم بیماری هر از گاهی رمق از پاهایش می رباید و به چالش می کشد این مرد پر صلابت را

شنیدم که به خاطر بیماری چند باری جراحی شده و اکنون نیز در منزل در حال استراحت است آقای گوهری می گفت دیروز که تلفنی با او صحبت می کردم گفتم انشاا.. بازهم در کوه شما را ببینم و او جواب داد دیگر نخواهم توانست ...................................

و من هم از دیروز در این تفکرم : باز عزیزی در حال ناگزیر شدن است و افسوس که همه چیز چه زود دیر می شود.

محسن نوری را همه می شناسند احتیاجی به معرفی ندارد در وبلاگ قزل کوه دوستم علیرضا گوهری شمه ای از گذشته وی را درج کرده و من دیگر تکرار نمی کنم فقط آرزوی بهبودیش را دارم و بس

بقیه تصاویر را به نقل از وبلاگ دکتر عباسی در ادامه مطلب ببینید

          در برف آرمیدن و دل کندن از زمین                               تنها چهار عاشق ایزد چنین  کنند

برای دیدن گزارش تصویری مراسم تدفین کلیک بفرمایید